Door geluid te registreren, te manipuleren, na te maken, te omschrijven en te verbeelden maakt Elise ’t Hart (1991) ons bewust van de geluiden om ons heen.  In 2013 richtte zij het Instituut voor Huisgeluid op: een groeiende verzameling van geluiden die je in je huis kunt tegenkomen. Denk aan een zoemende koelkast, een tikkende verwarming, kletterend douchewater, voetstappen op de trap of op zolder. Tijdens de eerste lockdown vorig jaar plaatste zij een oproep om huisgeluiden te sturen voor een Lockdown archief, dat nog steeds groeit. Het archief vertelt ons veel over hoe we deze lastige tijd ervaren en doorbrengen. Voor deze speciale uitgave selecteerde zij 25 geluiden: van een tikkend toetsenbord en een spelende hond tot het pruttelende koffiezetapparaat en de in de voortuin vegende buurman. Geluiden die ineens opvielen, vaker te horen waren, harder klonken, je geborgenheid gaven, troostten of misschien juist irriteerden. Het leverde een combinatie van geluiden op die typisch zijn voor de lockdown-periode waarin we ons bevonden en waar we nu geleidelijk aan het uitkomen zijn. De geluiden zijn in de galerie te beluisteren vanuit een speciaal daarvoor gebouwd geluidenkastje. Elise ’t Hart kreeg haar vooropleiding aan het Codarts Rotterdam Conservatorium waarna zij ging studeren aan de Hogeschool voor de Kunsten in Utrecht.  In het verleden nam zij regelmatig deel aan groepstentoonstellingen zoals Sense of Sound, DordtYart, Dordrecht (2017) en de manifestatie Gewoon Bijzonder Gewoon, Museum Paul Tetar van Elven, Delft (2020). Daarnaast voerde zij diverse werken in opdracht uit, o.a. voor Watou 2019 en W139 waar ze de daar aanwezige geluiden in kaart bracht. Naast haar werk aan haar Geluidsarchief geeft zij ook presentaties en performances zoals Training the Senses, in Marres, Maastricht.